نامه ای به رئیس جمهور

با سلام

آقای پریزدنت ما شما را انسانی متدین ،با اخلاص، ولای، پر کار، مردمی، ودر یک کلمه انسانی از جنس

ملت سالها پیش ما وقتی شما را دیدم به خود بالیدیم که انسانی از جنس خودمان (بسیجی) آمده کشور را نجات دهد نجات از همه آن بی بند وباری ها ، نجات از آقا زاده ها ، نجات از بی توجهی به مردم وقتی شعار شما کابینه 70میلیونی شد ما همه از جان مایه گذاشتیم و به فکر ایرانی بهتر تلاشمان بیشتر شد وقتی آقا در سخنان خود به شما اشاره کرد ما برای شما همه جا سخن از شما کردیم وقتی آیت الله مصباح از شما حمایت می کرد فهمیدیم اشتباه نکرده ایم آقای رئیس جمهور وقتی دیدیم تنها و یکه هستید ما به کمک شما آمدیم تبلیغ کردیم و از شما دفاع کردیم با هر علیه شما بود بحث کردیم آری انتخابات دور نهم من رای اولی بودم هر دو بار به شما رای دادم در دور دهم هم رای ما فقط شما بودید چون اخلاص ، صداقت و راستی را  در شما دیدیم هر چه می گفتید از آن حرف دفاع می کردیم چون آن را حرف آقا می دانستیم وقتی به شهر ما آمدید خلوصتان را دیدیم من از نزدیک شاهد دیدار وزرای شما با مردم بودم تلاششان را می دیدم (به عنوان رابط) و در این انتخابات هم نماینده شما بر صندق رای بودم و همیشه از شما دفاع کردم اما آقای رئیس جمهور چه شده؟

چرا در کار های خود تدبر نمی کنیم : چرا بیشتر بزرگان سخن به نقد شما گشودند همان های که روزی طرفدار شما بودند چرا باید دشمنان اسلام و ولایت 10 روز جشن بگیرند چرا دیگر زبانمان به دفاع از شما و موضع هایتان نمی چرخد چرا همه چیز در جلویمان مجهول شده چه کسی مقصر است ما هنوز شما را دوست داریم اما چرا نمی توانیم آن را ابراز کنیم آیا هنوز کابینه شما 70 میلیونی است پس چرا به نظرات ما نه ، به نظرات بزرگان بی تفاوت هستید هنوز بسیجی هستید ولای چطور مطمئنا هستید ولی چرا با ابراز نمی کنید چرا این را به همه دنیا ثابت نمی کنید ما برای شما از خدا توفیق می خواهیم و برای کشور سربلندی

 

 

 

               یا علی     

برادر کوچکتان امین سلمانی پور

نوشته شده در جمعه سی ام اردیبهشت 1390
ساعت 15:31 توسط امین سلمانی پور بدون نظر|